Brak towarzystwa

Bariera braku towarzystwa zaznacza się istotniej w deklaracjach kobiet – 15% niż mężczyzn – 12%. Wśród kobiet daje się zaobserwować wyraźny spadek znaczenia tej bariery wraz z wiekiem badanych. Zróżnicowania frakcji wykryto jedynie wśród najmłodszej grupy pań – 26%, z tego najczęściej deklarują tę ! barierę młode kobiety z dużych miast – 36%, następnie ze wsi – 28% oraz I z miasteczek – 15%. W pozostałych grupach nie wykryto zróżnicowań. j Wśród mężczyzn najczęściej zgłaszają barierę braku towarzystwa do reali- i zacji aktywności rekreacyjno-ruchowej panowie z grupy II – 14%, następnie III – 10% oraz najrzadziej najmłodsi badani – 8%. W poszczególnych aglomeracjach nie wykryto zróżnicowań frakcji. Atrakcyjność innych rozrywek wol- noczasowych uznaje za barierę uczestnictwa najwięcej badanych w wieku najstarszym, a najmniej najmłodszych Polaków. Zróżnicowania wykryto jedynie w II grupie wiekowej mężczyzn – 12%. Najczęściej deklarują ją mieszkańcy miast do 100 tys. – 19%, następnie wsi – 11% oraz innych miast – 6%.
W pozostałych grupach kobiet i mężczyzn nie zaobserwowano istotnych zróżnicowań frakcji. Subiektywne poczucie starości tworzy barierę dla 12% Polaków. Oczywiście najistotniej zaznacza się ona wśród III (45-60 lat) grupy wiekowej pań – 29% i panów – 30%. Nie wykryto istotnych zróżnicowań frakcji ze względu na miejsce zamieszkania i płeć.

Problem dostępności

Czyli brak wystarczającej infrastruktury, stanowi czwartą barierę uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej. Wymieniają 15% Polaków. Nie występują tu istotne zróżnicowania frakcji ze względu na płeć badanych. Tendencja jest wyraźnie wraz z wiekiem malejąca, we wszystkich grupach wiekowych dają się zaobserwować zróżnicowania frakcji uwzględniające miejsce zamieszkania. Z najmłodszej grupy kobiet 27% deklaruje brak klubów, w których można realizować rekreację ruchową, z tego najczęściej są to młode mieszkanki wsi – 54% i następnie miast – 5% oraz miasteczek – 4%. Podobne zróżnicowanie występuje w II grupie wiekowej pań; najczęściej barierę tę wymieniają mieszkanki wsi – 31%, następnie miasteczek – 6% oraz miast – 4%. W najstarszej grupie pań znowu dominują mieszkanki wsi – 13%, miast – 3% oraz miasteczek – 2%. Zbliżone proporcjonalnie dane można zaobserwować w poszczególnych grupach wiekowych mężczyzn. I tak bariera ta zgłaszana jest przez 21% młodych Polaków, z tego aż 45% stanowią mieszkańcy wsi i po 2% małych i dużych miast. W II grupie wiekowej mężczyzn (16%) najwięcej znowu jest mieszkańców wsi – 31% oraz następnie dużych miast – 8% i miast do 100 tys. – 2%. Najrzadziej zgłaszana jest bariera braku specjalistycznej infrastruktury w III grupie wiekowej mężczyzn – 7%, z tego znowu najwięcej z nich stanowią mieszkańcy wsi – 17%, następnie dużych miast – 3% i miast do 100 tys. – 1%.

Bariera ekonomiczna

Trzecią wymienianą przez Polaków barierą uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej jest bariera ekonomiczna – wymieniło ją 18% badanych. Najwięcej z nich pochodzi z dużych miast – 23%, następnie ze wsi – 18% oraz z miast do 100 tys. mieszkańców – 14%. Bariera ta różnicuje istotnie kobiety – 20% i mężczyzn – 16%. Co ciekawe, tendencję malejącą w występowaniu tej bariery można jedynie zaobserwować w populacji męskiej: od 19% wśród najmłodszych, poprzez 15% w II grupie, do 14% w grupie III. Poza tym nie wykryto zróżnicowań frakcji ze względu na miejsce zamieszkania oraz wiek w związku z miejscem zamieszkania. Inaczej wygląda sytuacja wśród badanych pań. Tendencja wprawdzie jest również malejąca: od 27% wśród najmłodszych badanych pań, poprzez 20% z grupy II, do 15% z grupy III, ale różnice zaznaczają się również ze względu na miejsce zamieszkania. I tak młode kobiety z dużych miast najczęściej deklarują barierę ekonomiczną – 39%, nieco rzadziej panie ze wsi – 35%, a już zupełnie zaskakujący jest wskaźnik tej bariery wśród mieszkanek mniejszych miast, wynosi zaledwie 1%. W II grupie wiekowej miejsce zamieszkania także różnicuje występowanie tej bariery. Najczęściej zgłaszają ją znowu panie z dużych miast – 31%, następnie ze wsi – 17% i miast do 100 tys. – 16%. Grupa najstarsza jest również zróżnicowana pod względem występowania bariery ekonomicznej. Znowu zaznaczają ją najczęściej mieszkanki dużych miast – 25%. następnie mieszkanki miast do 100 tys. – 15% oraz wsi – 8%.

Wzgląd na zamieszkanie

Przy czym w analizowanych grupach nie wykryto istotnych zróżnicowań ze względu na miejsce zamieszkania. Podobnie nie wykryto ich w II grupie wiekowej. Zróżnicowania frakcji zaznaczyły się w najmłodszej grupie pań. Najczęściej to młode mieszkanki dużych miast uznają, że nie są typem sportowym – 34%, następnie mieszkanki wsi – 27% i miast do 100 tys. mieszkańców – 13%. Wśród mężczyzn nie wykryto zróżnicowań frakcji ze względu na miejsce zamieszkania, nie ma ono istotnego znaczenia w odczuwaniu bariery predyspozycji sportowych. Drugą z barier jest brak czasu wolnego. 30% Polaków deklaruje, że nie ma czasu na rekreacyjną aktywność ruchową. Istotnie więcej kobiet (34%) uznaje brak czasu za barierę komplikującą uczestnictwo. Mężczyźni stanowią tu grupę 27%. Bariera czasu wolnego różnicuje istotnie najmłodszą badaną populację, i tak najczęściej występuje wśród młodych mieszkańców wsi – 49%, następnie dużych miast – 42% oraz miast do 100 tys. mieszkańców – 32%. Tendencja ze względu na wiek jest malejąca, czyli najczęściej deklarują tę barierę młodzi Polacy: 47% K i 37% M, następnie badani z grupy II: 32% K i 25% M oraz 26% K i 23% M z grupy wiekowej III. Istotne zróżnicowania ze względu na miejsce zamieszkania wykryto wśród najmłodszych mężczyzn. Najczęściej brak czasu deklarują mieszkańcy wsi – 49%, dalej dużych miast – 29% oraz miasteczek – 26%.

Bariery uczestnictwa

Podstawową barierą uczestnictwa w aktywności rekreacyjno-ruchowej jest dla Polaków brak cech sportowca. 33% badanych określa tę barierę jako dominującą; mówią oni, że nie są typem sportowca i dlatego nie podejmują zajęć rekreacyjno-ruchowych.
Powody, które blokują uczestnictwo Polaków w aktywności ruchowej, znacznie różnicuje płeć badanych. Najistotniej znaczącym powodem nieuczest- niczenia w rekreacyjnej aktywności ruchowej dla 38% Polek (z 33% populacji) jest brak predyspozycji do uprawiania sportu w subiektywnej ocenie badanych. Również 29% Polaków tak określa pierwszą barierę uczestnictwa w rekreacji ruchowej. Miejsce zamieszkania nie różnicuje pod tym względem badanej populacji. Jeśli chodzi o kolejne grupy wiekowe, to wraz z wiekiem badanych daje się zaobserwować tendencję rosnącą. W kolejnych grupach nasilenie tej bariery występuje następująco: grupa najmłodsza – 24% K oraz 13% M; grupa II – 38%’ K i 31% M; grupa III – 46% K i 38% M. Prawie połowa (48%) kobiet z grupy III, mieszkanek miast do 100 tys., oraz tyle samo (48%) mieszkanek wsi uznaje, że nie jest typem sportowca i dlatego nie uczestniczy w rekreacyjnej aktywności ruchowej. Mieszkanki dużych miast stanowią tu 41%.

Aktywność ruchowa

Przyjemność płynąca z uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej jest różnie deklarowana przez mężczyzn w I – 26% oraz II – 14% grupie wie  kowej (motyw ten podaje jedynie 5% panów z III grupy). Młodzi badani mężczyźni ze wsi ten motyw uczestnictwa deklarują najczęściej – 39%, rzadziej mieszkańcy miast do 100 tys. – 24% i najrzadziej dużych miast – 7%. Podobnie jest on najbardziej popularny wśród mieszkańców wsi (mężczyzn) w II grupie wiekowej – 22%, następnie podają go panowie z dużych miast – 11% i zaledwie 6% panów z miasteczek deklaruje motyw przyjemnościowy uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej. Jedynie najmłodsi badani Polacy deklarują ważność tego motywu w sposób zróżnicowany. Najczęściej występuje on wśród mieszkańców wsi – 35%, następnie miasteczek – 19% oraz miast dużych – 15%. W pozostałych analizach nie wykryto istotnych zróżnicowań frakcji. Inne wymieniane przez badanych motywy osiągnęły popularność poniżej 10%. I tak: samorealizacja – 8%, przebywanie w grupie, motyw towarzyski – 6%. współzawodnictwo, efektywność pracy – po 2%.

Regulacja ciężaru ciała jako motyw uczestnictwa

Ciekawie kształtują się wyniki porównań w deklarowaniu motywu wśród analizowanych grup wyodrębnionych ze względu na płeć. Największe różnice występują tu w grupie najmłodszej: K – 37%, M – 10%, nieco mniejsze w grupie średniej: K – 28%, M – 16% oraz w grupie III: K – 26%, M – 15%. Motyw regulacji masy ciała występuje zdecydowanie częściej wśród kobiet niż wśród mężczyzn. Najczęściej deklaruje go grupa młodych kobiet z miast (dużych i do 100 tys. mieszkańców). Nie jest nim zainteresowana grupa młodych mężczyzn oraz mężczyźni z grupy III. Na szóstym miejscu wśród wymienianych powodów realizacji rekreacyjnej aktywności ruchowej występuje motyw ludyczny – 11%. Zdecydowanie rzadziej niż w dotychczas analizowanych przypadkach, ale jeszcze w granicach 10%, występuje motyw przyjemnościowy, przeżycia pozytywnych emocji, czy nawet przygody. Najczęściej wymieniają go mieszkańcy wsi – 18%, nieco rzadziej miast – 10% i miast do 100 tys. – 9%. Zauważa się równomierny rozkład tego motywu wśród kobiet – 11% i mężczyzn – 14%. Nie ma zróżnicowań frakcji wśród kobiet, ani wiekowych, ani aglomeracyjnych. Najbardziej popularny jest on wśród młodych badanych pań – 24%, następnie 25-44-latek – 9% i 45-60-latek – 5%.

Analiza środowisk

Co ciekawe, motyw kontaktu z naturą zasadniczo nie różnicuje analizowanych środowisk. Pewnym wyjątkiem jest grupa najmłodszych badanych, gdzie występują zróżnicowania frakcji wśród mieszkańców wsi – tu jest to grupa najliczniej reprezentowana – 28%, motyw kontaktu z przyrodą deklaruje nieco mniej młodych badanych z miast do 100 tys. – 19% i najmniej z dużych miast – 12%.
Racjonalny i użytkowy motyw regulacji ciężaru ciała deklaruje 22% badanych Polaków. O ile poprzednie dwa motywy nie różnicowały badanych, o tyle regulowanie ciężaru ciała za pomocą aktywności ruchowej nie różnicuje jedynie pań z grupy II (25-44 lata). W pozostałych analizowanych grupach występują znaczne zróżnicowania frakcji. I tak ten motyw uczestnictwa podaje zdecydowanie więcej Polek – 30% niż Polaków – 14%. Wśród kobiet najczęściej wymieniany jest w grupie najmłodszych badanych 37%, z tego największą grupę stanowią mieszkanki dużych miast – 48%, nieco mniej liczna grupa to mieszkanki miast do 100 tys. – 47% oraz wsi – 25%. 28% pań z II grupy wiekowej deklaruje motyw regulacji masy ciała za pomocą aktywności ruchowej. I najmniej, bo 26% pań z grupy III (45-60), podaje jako istotny motyw regulacji masy ciała. W tej grupie najczęściej wymieniają go panie z dużych miast – 36%, następnie z miasteczek – 31% oraz wsi – 13%.

Poprawa sprawności jako motyw uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej

W męskiej grupie II nie wykryto istotnych zróżnicowań frakcji, panowie ci stanowią 31%. Różnicuje się grupa II panów – 34%. Podobnie jak w grupie I najliczniej reprezentują ją panowie z miasteczek – 45%, następnie z miast – 34% oraz ze wsi – 21%. Wartości relaksacyjne, wypoczynkowe sportu dla wszystkich docenia ok. Va Polaków, 28% badanych jako motyw uczestnictwa podaje właśnie odpoczynek i relaks. Najwyżej cenią tę wartość najmłodsi badani – 31%, następnie badani z grupy II – 29% i najstarsi, z grupy III – 23%. W ocenie wartości tego motywu uczestnictwa nie stwierdzono zróżnicowań frakcji ze względu na miejsce zamieszkania Polaków. Istotnie różnicuje on jednak badaną populację pod względem płci. Relaksacyjne wartości rekreacji ruchowej częściej doceniają Polki – 75% niż Polacy – 70%.
Rozkład tego motywu jest równomierny w poszczególnych analizowanych grupach. Różnicuje się jedynie w II grupie wiekowej (25-44 lata) wśród kobiet i mężczyzn. Zdecydowanie więcej panów z tej grupy deklaruje jako motyw uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej odpoczynek i relaks – 34%, pań jest mniej – 23%. W pobliżu wartości wypoczynkowych Polacy umiejscawiają motyw przebywania w plenerze, czyli kontaktu z naturą – 24%. I podobnie jak w poprzedniej analizie wartość tego motywu jest zróżnicowana ze względu na płeć – panie doceniają go częściej – 27% niż panowie – 21%.

Motyw zdrowotny: grupa 46-60 lat, kobiety

Znowu najliczniej reprezentowaną grupą są tu panowie z dużych miast – 46% oraz po 20% z pozostałych grup: małe miasteczko i wieś. Odpowiedzi pań z tej grupy wiekowej nie są zróżnicowane ze względu na miejsce ich zamieszkania. 25% deklaruje jako główny motyw zdrowie i rozkład liczbowy odpowiedzi u osób z dużych miast, miast do 100 tys. mieszkańców i wsi jest równy. Zdrowie jako motyw uczestnictwa w rekreacyjnej aktywności ruchowej pojawia się w podobnym wymiarze wśród mężczyzn, jak i kobiet. Obok oczekiwań związanych z kształtowania zdrowia Polacy cenią prawie na równi usprawniające funkcje rekreacyjnej aktywności ruchowej. Motyw poprawy sprawności podaje 32% badanych. Najczęściej występuje on wśród mieszkańców miasteczek – 39%, następnie dużych miast – 31% oraz wsi – 28% (są zróżnicowania frakcji). Jest on ważniejszy dla mężczyzn – 35% niż dla kobiet – 29%. Poprawa sprawności fizycznej jest motywem, który nie różnicuje populacji kobiet – ani wiek, ani miejsce zamieszkania nie modyfikują tego motywu ich
uczestnictwa. Nieco inaczej ma się sprawa z grupą panów. Tu najliczniej reprezentują grupę panowie w wieku 16-24 lata – 44% z nich deklaruje uczestnictwo w rekreacyjnej aktywności ruchowej dla podniesienia poziomu własnej sprawności. Wśród nich najwięcej jest mieszkańców miasteczek – 63%, następnie miast – 51% oraz wsi – 27%.

error: Content is protected !!